دو پیمانه خون
چاشنی: باروت ِ اضافه
با اشک های ِ کشک
- ننویسید: این غذا هر روز سِرو می شود
با تلفظ ِ فارسی
در مراقبت از تن
وتن-ام سطرهایست که متروکه می کنم
در انقلاب ِ کاغذ
با موهای ِ گیس
می تار-اَم بر پود
با آسمان ِ پشت ِ شیشه
شبی که شکست خورد
از پنجره
- حنجره ی ِ من؟
- مای ِ آغاز!
در خطی شکسته
آدم های ِ متمدن ِ جمع را می گویم:
و این یعنی متنفس-اَم هنوز
در قالب های ِ قدیم
مفتولی از میم
- تو هنوز ساکتی!؟
مترادف ِ من
با انگشتان ِ سربی
و پنجره ای که مُرده بود
با اسامی ِ من
باروت
رکود ِ شعر به شکل ِ سنگی ِ اسب
در صفحه
رُخ به رخ ِ من
سکانس ِ حادثه
کوچه با ادکلن ِ خون
عطر ِ جاوید ِ اساطیری
دوشنبه عصر*
رویایی که با نام ِ متروکه بزرگ شد
صدای سبز شدن می آمد
در تابلوی ِ مادر لبخندها
- بخند بابا
اینجا صفحه ایی شیشه ایست
و ما پسرانِ پاپیروس *
لوس شدیم در شکل ِ سطر
" توییو نقطه سر ِ خط
منمو نقطه ته خط
فاصله سطر ِ خط به خط "
پایان ِ نمایش بیدار شدم
سهراب مُرده بود
و پدر به روی ِ خود-اَش نیاورد
فصل الخطاب خطیست که متروکه ماند
تمام ِ کوچه ها پیچک وار پیچیدند
در بن بستی که من-اَم
* دوشنبه عصر: شب شعریست دراهواز که اولین بار در آنجا شعرخوانی کردم و خود-ام را بچه ی ِ آنجا میدانم اما متاسفانه امروز جایی که روزی جای نشستن برای همه نبود و بالای هشتاد نفر را پذیرا بود فقط میزبان پنج نفر است دوشنبه عصر در تاریخ:۱۱/۸/۱۳۸۸
* پاپیروس: نام ِ اولین کاغذیست که در جهان ساخته شد.
دِزیره
من حجم ِ عشق ، بر وهم ِ چشمان-اَم
- ناپلون نیستم
پادشاه ِ پدر های ِ پست مُدرن-ام
با امضای ِ مارلون براندو
- آل پاچینوهای ِ تقلبی
- پدرهای ِ پیروز
مارلون در یک ، شنبه ی ِ غم انگیز مُرد
خودکشی می کنم
در یکشنبه ی ِ غم انگیز
وقتی هیتلر کم تر از من مُرده بود
حجم ِ وهم
لباس-اَش سفید با خط های ِ افقی ِ آبی
یقه ای خرگوشی روی ِ کُتی از کلمات
آستین های-اَش را برگردانده
تا کمی حاشیه ی ِ سفید
روی آن ها ، جای ِ پاهای ِ آبی تر
- مشکی تر
کلماتی که از همه ی ِ حروف جاده-اَش پُر
- دست ها زنگ زده ، از درس!
- بچه ها سر ِ کلاس؟
اسم ِ تمامی-شان در خاطرات
شاد صورت-اش پشت ِ سلول
- شلوار-اش رنگ ِ شب گرفته
همیشه با احساس لبان-اَش را روی ِ لب های ِ قلم
وقتی به او تنفس دهن به دهن
داشت علایم ِ حیاتی را از یاد
سوالی پرسید-اَم
- جواب ها جیغ!
